De herbelevingsfase

de herbelevingsfaseDe herbelevingsfase

In de herbelevingsfase komt het verleden steeds maar bij je terug. Gevoelens en herinneringen aan het trauma dringen zich op in je hoofd, of je het nu wilt of niet. ‘s Nachts kun je nachtmerries hebben over de gebeurtenissen en overdag kun je geplaagd worden door levendige herinneringen aan de traumatische gebeurtenis. Het is alsof die film steeds opnieuw wordt afgedraaid (flash-backs). Het is net alsof alles opnieuw gebeurt. Vaak gaat dit gepaard met lichamelijke verschijnselen en intens nare gevoelens. Die indringende symptomen of herbelevingen worden vaak uitgelokt (getriggerd), wanneer je gebeurtenissen meemaakt die op de een of andere manier lijken op het trauma of dit symboliseren. Je kunt soms ook ‘overspoeld’ worden door paniek of intense psychische pijn, zonder dat het iets met het trauma van doen lijkt te hebben. Dat overspoeld worden lijkt vaak niet te stoppen. Het is net alsof je geen enkel verweer hebt en de sluisdeuren naar je traumatische herinneringen openstaan.

Vroeg of laat komen de traumatische ervaringen naar boven en zoekt het zijn uitweg.
Dat is dan meestal het begin van een moeilijke periode in je leven.
Als dat gebeurt in herbelevingen dan is dat niet zo prettig. Plotseling komt, zomaar uit het niets, de ervaring terug.

Je wordt opnieuw aangerand, verkracht, vernederd of in elkaar geslagen, je lichaam reageert, je voelt de pijn, je kan je niet verweren. Het lijkt wel een stuip, je kan niks doen. Je voelt de angst, de ontreddering. Als je herbelevingen krijgt dan is het goed als je een dierbare naast je hebt staan die rustig blijft en niet in paniek raakt, geruststellende woorden helpen hierbij.
Wat moet je ermee als dat je overkomt?

Als je hierdoor wordt overvallen, terwijl er nooit iets aan de hand was, zal je moeten gaan reconstrueren wat er ooit met je is gebeurd. De herbelevingen geven je de pijnlijke informatie. Stukjes bij beetjes krijg je de onderdelen van een puzzel.
Door beelden, snelle flitsen, fragmenten van bewegingen. Een verwarde film draait zichzelf af.
Je ontdekt later dat het niet zomaar gebeurt, maar dat er triggers waren die het hele gedoe hebben gestart. Dat kan een geur zijn, een film moment, een blauwe jas of een bepaalde blik in iemands ogen.
Reconstrueer het verhaal, vertel het , zoek het uit wanneer, waar en wat er is gebeurd. Die reconstructie is vaak nodig bij volwassenen die heel jong waren (onder de vijf jaar) en het misbruik plaatsvond in de kinderlijke ontwikkelingsfase (de magische fase/magisch denken (fantasie). Je zoektocht naar de waarheid lijkt dan wel een aflevering van ‘X-files’. De ervaring zit dan opgeslagen in het lichaam, dat het verhaal verteld door middel van alles wat het in zijn macht heeft.

Het lastige is dat het lichaam alleen geen woorden heeft om het te vertellen. De herinneringen zitten in pijn, geur, een enkel fotografisch beeld, paniek en angst. De ervaring is in een moment gestold en ontdooit langzaam meestal pas na dertig jaar.

“Sommige mensen zijn bang voor wat ze zouden kunnen vinden als ze zichzelf te veel proberen te analyseren. Maar je moet kruipen in je wonden om te ontdekken waar je angsten zijn. Zodra het bloeden begint, kan de reiniging beginnen. ”
~ Tori Amos

 

Leave a reply