Tamara:

Mijn naam is Tamara, ik ben 32 jaar en moeder van 3 kinderen. Het echte contact met de psychiatrie heb ik sinds een half jaar. Ik heb geprobeerd de psychiatrie te vermijden na mijn eerste contact toen ik net 18 jaar was en met vragen werd afgevuurd waar ik het antwoord niet op wist. En overdonderd werd met lange vragenlijsten over psychische ziekten waarvan ik niet eens wist dat die bestonden. Ik heb sinds mijn 18e jaar de bibliotheken afgelopen en alles gelezen over psychiatrische aandoeningen die er maar bestonden. Het blijkt nu sinds 3 maanden dat ik ADD kenmerken heb. Het vermoeden hiervan begon pas toen mijn jongste dochter kenmerken ontwikkelde van ADHD. Ik ervoer een noodzaak dat een diagnose bij mezelf vastgesteld diende te worden toen mijn oudste kind kenmerken van ADD begon te vertonen. En ik voor hem op zoek ging naar hulp maar nergens voet op de grond kreeg. Nu ik de diagnose heb gekregen gebruik ik nu ook medicijnen en dat helpt. Ik sta nu steviger om voor mijn kinderen de hulp te krijgen die nodig is. Een lange, pijnlijke maar bovendien eenzame levensweg heb ik moeten bewandelen, en nog steeds....

Is het mijn schuld? Of is het de schuld van de psychiatrie die mij afschrok door de koude, rationele manier van benadering in mijn jonge volwassenheid. Had het menselijker gekund? Hadden ze meer begrip kunnen tonen? Ik denk van wel. Ik kan alleen zeggen dat ik dankbaar ben dat ik mijn lieve vriend Henk tijdens mijn opname had leren kennen. Ik heb vanaf mijn prille jeugd veel meegemaakt. Teveel voor een mensenleven zei een goede vriend laatst nog tegen mij. Teveel om hier in het kort neer te zetten. Samen met mijn lieve vriend Henk schrijven wij een boek om onze vele ervaringen op te schrijven. Ontucht, emotionele verwaarlozing, mishandeling, blijf van mijn lijf huis en helaas nog veel meer. Ik heb nu 8 jaar alleen de kinderen opgevoed. Voor het eerst in mijn leven ervaar ik geluk. En voel ik mijn leven compleet samen met Henk. Is het te laat of is het net op tijd om mijn leven te redden?

--6 februari 2009, Amersfoort.--

3 Weken later:

Om door te gaan met mijn verhaal. Op dit moment is het circa 3 weken geleden dat ik mijn 1e verhaal op het web heb geplaatst. Er is sinds die tijd erg veel veranderd. Mijn kijk op de psychiatrie is 360 graden gedraaid. Ik heb inzicht gekregen waar het in de psychiatrie om gaat. Ik heb doorgekregen hoe ze mij, mijn lieve vriend en miljoenen anderen een rad voor de ogen hebben gedraaid en ons dingen hebben laten geloven die er niet zijn.

De psychiatrie heeft ons gemanipuleerd door onze onzekerheid en twijfels te veranderen in “diagnoses van ziektebeelden” die niet bestaan, nooit hebben bestaan. De psychiaters doen deze diagnoses vanuit de DSM -4 en verschaffen ons daarna psychiatrische drugs die meer kwaad doen en niets goeds. Dit alleen om de miljarden industrie die er in deze farmaceutische industrie omgaat te spekken zijn ze meer dan bereid om over lijken te gaan. Een boek dat niet gebaseerd is op wetenschappelijk onderzoek maar op pseudo – nonsens. Het klinkt misschien wat radicaal. Zoals het spreekwoord luidt “de waarheid is hard” zo is dit ook. Een horror speelt zich af gewoon bij ons in Nederland. Onze baby’s, kinderen, tieners, volwassenen en bejaarden worden vergiftigd door deze farmaceutische industrie.. En de 2e kamer doet niets

Ons doel is om deze keiharde, wrede waarheid aan het licht te brengen en hiermee hopelijk mensenlevens te redden. Het is nodig, harder nodig dan ik in eerste instantie dacht toen ik hiermee begon. Het gaat dieper en de waarheid is nog gruwelijker. Ik hoop dat mensen onze ervaringen en dat van onze lotgenoten blijven volgen op de deze site.

In tegenstelling tot medische diagnoses, zijn psychiatrische diagnoses slechts gewijd aan het categoriseren van symptomen, niet aan de observatie van werkelijke lichamelijke ziekten. Geen van de diagnoses worden ondersteund door wetenschappelijk bewijs aangaande een biologische kwaal of een geestelijke ziekte.

Wij staan ervoor een luis in de pels te zijn van de huidige psychiatrie door de klokken te laten luiden over de misstanden die er in overvloed zijn. Wij staan voor verandering en verbetering door menselijke behandeling en benadering die zich in het geheel richt zijn op het verbeteren van het welzijn van de mens.

Het aan het drugs zetten van zoveel mensen gebeurt vanuit een financieel motief. We worden massaal vergiftigd, er worden levende zombies gecreëerd en de regering kijk toe. Het fundament van de hedendaagse psychiatrische ziektemodel is de theorie dat een chemische onevenwichtigheid in de hersenen mensen geestesziek zou maken. Populair gemaakt door marketing, is dit niets meer dan een psychiatrische wens als vader van de gedachte. Het concept is grondig in diskrediet gebracht door onderzoekers, psychiaters, psychologen en artsen.

Over onze kinderen...

waarvan de jongste net als duizenden andere kinderen het label ADHD heeft gekregen. Wij zijn vastbesloten haar niet aan de psychiatrische drugs te laten beginnen. Psychiaters vervangen het woord psychiatrische drugs door “medicatie” om de ouders en de leraren gerust te stellen, waarbij ze het beeld schetsen van een of andere goedaardige hoestsiroop, voorgeschreven door een aardige huisarts.

Psychiatrische middelen zijn allemaal bewustzijnveranderende drugs, veel ervan zijn verslavend, en allen worden als drugs misbruikt. Ik beleef nu door mijn vriend wat amfetamine en mellerette (een anti- psychotica, in Nederland gaat het om 35.000 kinderen die dit soort middel slikken die alleen goedgekeurd zijn voor volwassenen) opgedrongen op hem als kind met een mens doen, het maakte zijn hersenen kapot en vernietigde zijn leven.

De nieuwste antipsychotische middelen worden geïntroduceerd als de oudere niet meer voldoende winst opleveren voor de producenten en hun schadelijke bijwerkingen niet langer genegeerd kunnen worden. Ze worden voor beduidend hogere prijzen verkocht, in een geval zelfs 30 maal de prijs van het oude middel. Een nieuw neuroleptisch middel kost 3000 tot 9000 euro meer per patiënt, zonder voordelen wat betreft symptomen, bijwerkingen of de algehele kwaliteit van het leven.

Eén op de 145 patiënten die meededen aan de experimenten voor Risperdal, Zyprexa, Seroquel en een vierde atypisch [nieuw middel genaamd Serdolect, stierf. Deze sterfgevallen werden echter nooit vermeld in de wetenschappelijke literatuur. Tussen 1994 en 2002 kregen 288 patiënten die de nieuwe antipsychotica gebruikten, diabetes; 75 werden ziek en 23 overleden. In essentie beschadigen alle antipsychotica het zenuwstelsel, hetgeen de hersenen beïnvloedt en dus het communicatiesysteem in het lichaam.

Studies tonen aan dat patiënten vooruitgingen, als zij stopten met het innemen van deze middelen. Alle psychiatrische middelen zijn gevaarlijk. Mijn vriend is desondanks een lief en goed mens en zijn redding tot nu toe zijn is zijn geloof in zichzelf. Ik heb daarom ook meer dan de grootste bewondering voor hem.

Nu volgen noten waardoor ik mede tot mijn huidige standpunt ben gekomen:

Onderbouwing...

Neuroloog Sydney Walker III schreef in A dose of Sanity: “Kort gezegd, vrijwel elk ‘veilig’ of ‘onschadelijk’bewustzijnsveranderend middel dat op de markt kwam, bleek later ernstige of zelf fatale bijwerkingen te hebben. De stimulerende eigenschappen van amfetamine en cocaïne stammen af van dezelfde chemische eigenschappen, dus kindercocaïne.

Professoren Herb Kutchins en Stuart A. Kirk, schrijvers van Making us Crazy, stellen: “Het grote publiek krijgt misschien een vals gevoel van veiligheid door een diagnostisch psychiatrisch handboek dat het geloof aanmoedigt in de illusie dat de wreedheid, onmenselijkheid en pijn in hun leven en hun gemeenschappen kan worden verklaard met een psychiatrisch etiket en kan worden uitgebannen met een pil. Natuurlijk kunnen we talloze problemen hebben en worstelen we op verschillende manieren… om deze het hoofd te bieden. Maar kan het leven ooit anders zijn? Te vaak heeft de psychiatrische bijbel [DSM] ons gek verklaard – terwijl we slechts menselijk waren.”

Dr. Walker stelt nadrukkelijk: “Artsen die het werk om een accurate diagnose te stellen overslaan en, uitsluitend op basis van de etiketten in de DSM, op nonchalante wijze gevaarlijke bewustzijnsveranderende middelen voorschrijven, schenden één van de belangrijke principes van de geneeskunst: geen schade aanrichten. Artsen die deze middelen voorschrijven aan volkomen normale, gezonde patiënten die graag een wonderpil willen om hen populairder te maken of minder gevoelig voor de pieken en dalen van het leven, zijn nog erger misleid: ze creëren feitelijk een disfunctie in de hersenen die er oorspronkelijk niet was en belemmeren tevens de emotionele groei van hun patiënten.”

“De gezondheid van een patiënt is zijn of haar meest waardevolle bezit,” voegt hij eraan toe. “Het voorschrijven van medicatie waarvan bekend is dat deze ernstige risico’s voor de gezondheid van de patiënt betekenen, is een perversie van de taak van een arts en een schending van de Eed van Hippocrates. Het voorschrijven van deze middelen om de patiënt te helpen zijn/haar verantwoordelijkheid te ontduiken of de harde klappen uit het leven te vermijden, is gewoonweg gewetenloos. Dit soort acties moeten scherp veroordeeld worden – en zeker niet actief worden aangemoedigd – door de American Psychiatric Association.”

Onderbouwing...

Paul R. McHugh, professor in de psychiatrie aan de medische faculteiet van de Johns Hopkins Universiteit, stelt dat de DSM: “rusteloze, ongeduldige mensen ervan overtuigt dat ze ADD (attention deficit disorder) hebben; angstige, waakzame mensen ervan overtuigt dat ze lijden aan een post – traumatisch stress syndroom of een angststoornis; eigenwijze, georganiseerde, perfectionistische mensen ervan overtuigt dat ze geweld worden door een compulsieve, obsessieve persoonlijkheidsstoornis en verlegen, gevoelige mensen ervan overtuigt dat ze een vermijdende persoonlijkheidsstoornis of sociale fobieën ten toon spreiden. 

Zij worden er allemaal toe aangezet om te geloven dat ze lijden aan een geestelijke ziekte en dat hetgeen dat de basis vormt van hun persoonlijkheid een medisch probleem is en als zodanig met psychiatrische middelen moet worden behandeld… En – het meest zorgwekkende van alles – waar ze ook kijken, overal vinden zulke mensen psychiaters die maar al te graag bereid zijn om hen daarvan te voorzien… Met haar recente voorliefde voor symptomatische, drukknop remedies, is de pychiatrie niet alleen intellectueel gezien de weg kwijt, maar ook spiritueel en moreel.”

Ik zal samen met mijn lieve vriend Henk en goede vriend Iwanjka blijven onderzoeken en ons sterker blijven maken voor verandering. Ik hoop dat jullie onze ervaringen op de voet blijven volgen..

25 februari 2009

Weergegeven tekst mag volledig gebruikt worden voor niet- commerciële doeleinden, mits met vermelding naar de betreffende website.