De samenleving

De maatschappij is tegenwoordig sterk gericht op het individu. We zijn daardoor intolerant geworden. Het hokjes maatschappij is ontstaan. Ouders en kind ondersteunen in de keuzes die ze moeten maken. Ouders ondersteunen en begeleiden bij de opvoeding. En samen gaan bekijken naar wat het beste is voor het kind. Eenzaamheid in de samenleving aanpakken bij met name bij oudere mensen maar ook bij jongere mensen dat kan komen door diverse aanleidingen bij de samenleving onder de aandacht brengen. Mensen helpen die vastgelopen zijn in het leven of in de hulpverlening (GGZ) te ondersteunen en te begeleiden. Jongeren de juiste aandacht en afleiding geven zodat ze op een gezonde manier in de samenleving staan.

Veel oorzaken van psychische stoornissen - gedrag zijn te vinden in de snelvuurcultuur waarin we leven. We leven in een immense manische, neurotische maatschappij, die bol staat van geluid, beweging, reclameboodschappen (3000 per dag), verleiding, informatie, geweld, meningen en opinies en we worden, als we niet oppassen, daarin meegezogen.

Grote delen van de huidige cultuur werken dit gedrag natuurlijk ook in de hand. Was hetvroeger rust, regelmaat en reinheid (de drie 'r''s), wat opvoeding aanging - een taak die hoofdzakelijk op de schouders van vrouwen terecht kwam -, tegenwoordig is het eerder de drie 'h''s, te weten: haasten, hectiek en op de werkvloer hoogstandjes leveren.

Men wil meedraaien in de economie, onder de vlaggen van emancipatie en zelfontplooiing.Maar ook materiële zaken spelen een rol. De prijzen van koop -en goede huurhuizen en allerlei andere artikelen staan absoluut niet meer in verhouding tot salarissen. Maar we kopen toch een (te) duur huis, want we willen niet achterblijven. We gaan samen werken en we parkeren de kinderen bij crèches, voorschoolse opvang, naschoolse opvang, 24-uurs opvang, etc. Zondagsmiddags gaan we even verplicht gezellig doen en racen we even vlug naar een pretpark of Mac Donalds.

Dit alles gebeurt onder een tempo en een discipline waar een duitse drilsergeant van medio vorige eeuw jaloers op zou worden.
Bovendien werken veel mensen niet meer om te leven, ons werk is ons leven geworden.
En komen we dan 's avonds moegepraat -en gewerkt thuis, dan willen we nog maar één ding en dat is rust en afleiding. Dus wat er dan te vaak gebeurt is, dat men voor de televisie neerploft en tegen de rest zeg:' klep dicht ik wil luisteren'. Hierop zijn vanzelf tal van andere varianten te bedenken. En natuurlijk is dit beeld gechargeerd en er zijn zat goede ouders, die dit niet doen, maar er zijn er ook zat die het wel doen.

Kinderen voelen zich bij dit soort ouders vaak eenzaam en verlaten en gaan dit gebrek aan aandacht dan ook soms op een drukke manier onder de aandacht brengen. Ze missen namelijk een paar menselijke basisingrediënten van het leven en weten daar als jong kind eigenlijk geen raad mee. Zoals we tijdens therapie uit de mond van een jong kind ooit hoorden : 'mijn vader (als manager in de transportsector werkzaam, vaak 18 uur per dag werkend) houdt meer van vrachtwagens dan van mij'. En zelfs een jong kind kan het nog begrijpen en accepteren als de economische noodzaak er is, of als men een beroep heeft waardoor men langere tijd van huis is. Maar als die redenen er niet zijn, dan geef je een kind een hele vreemde en dubbele boodschap mee. De term 'aandachtstekortstoornis' zou je in dit geval ook anders kunnen lezen.

Het diepere probleem hierachter is echter, dat veel mensen niet meer weten wat affectie is en ook überhaupt niet meer weten hoe ze dit moeten uiten.

Gevoelsmatig, psychisch en genetisch, is het in onze optiek namelijk bepaald, dat kinderen het beste gedijen onder de voorwaarden, die men het best kan omschrijven als respect, intimiteit, waardering, aandacht en fysieke warmte.
Zet ze in één lijn met rust, regelmaat en reinheid en je hebt de basisvoorwaarden voor een goede opvoeding in je handen. Samengeperst noemt men dit onvoorwaardelijke liefde! Onthoud kinderen dit en -of ze nu groot of klein zijn -, je kan problemen gaan verwachten.