Iwanjka:
In tegenstelling tot wat mijn naam doet vermoeden ben ik een man. Ik ben 35 jaar en woon –sinds kort- in Amersfoort. Mijn verhaal? Ik heb –volgens mij- een goede jeugd gehad. Vervolgens gestudeerd in Enschede, daar heb ik wel een mindere periode gekend. Maar lang niet zo zwart als begin 2008.
Eind 2007 besloten ik en mijn vriendin een woonboederijtje te kopen in Nijkerk. Ik wilde dit een stuk liever dan zij dat wilde. We waren al 1,5 jaar bezig om een kindje te krijgen, we zaten op dat moment in het vruchtbaarheidsonderzoek. Net na het tekenen van het koopcontract was mijn vriendin alsnog zwanger. Gemengde gevoelens: opluchting, maar tegelijk balen: een slechtere timing was haast niet mogelijk. De boerderij was een typisch geval van opknaphuis: praktisch geen verwarming, badkamer, etc.
Begin 2008 begon voor mij mijn levenslijn te zakken. Ik zag het niet meer goed komen met de boerderij. Kreeg geen energie van het hebben van een kind, sterker nog: ik liep er op leeg. Helemaal de combinatie met een opknapboerderij, hoge hypotheek en interimwerk was dodelijk. Ik raakte elke dag energie kwijt en kon niet meer bij mijn oplader. Ik voelde me emotioneel eindeloos schuldig naar iedereen en voelde me praktisch helemaal klem zitten. Emotioneel en praktisch gegijzeld. Dead end street.
Medio 2008 heb ik geprobeerd er een eind aan te maken. Dit resulteerde in ‘wakker worden’ in de PAAZ in Amersfoort (psychiatrische afdeling ziekenhuis). Een voorgaand Riagg traject, diverse psychologen en antidepressiva hebben niet kunnen voorkomen dat ik afgleed. Na de suicidepoging en ontwaken in de PAAZ was ‘door een wonder’ mijn emotionele ketens kwijtgeraakt. Ik voelde dat alleen door afstand te nemen ‘van alles’ er een kans was te blijven leven. In de PAAZ begreep men hier niets van. Ik moest wel hypomaan zijn en men wilde mijn dosis Seroquel zwaar verhogen (en later wilde men mij ook op Lithium zetten). Ik heb de medicijnen geweigerd. Ik voelde dat die niet goed voor me waren en dat deze alleen maar het prille herstel konden schaden.
Nu gaat het goed met me. Ik heb –voorlopig- de brui gegeven aan mijn interimwerk. De boerderij is verkocht. Ik huur een appartement waar ik samen met mijn ‘ex’ vriendin en dochter woon. De vraag die mij het meest blijft intrigeren: hoe kan het zijn dat de maatschappij en GGZ mij niet konden helpen? Waarom was er een oprechte suicide poging nodig als medicijn? Waarom heb ik achtereenvolgens de diagnoses ‘zwaar overspannen’, ‘zware burnout’, ‘zware depressie’, ‘hypomaan’ en ‘bipolaire stoornis’ gekregen en heb ik het gevoel dat dat allemaal niet klopt (afgezien van de overspanning)? Kan dat anders?
Die vragen maken dat ik mij dagelijks wil bezig houden met hulp aan klemlopende of klemgelopen mensen en het verbeteren van zorg en ‘beter wordt’ trajecten aan hen.
23 januari 2009, Amersfoort
Contact: iwanjka@positievenood.nl