Link: www.dus-sarah-morton.nl
De wolf in de verkeerde wereld, deel 2.
(Door Wolf)
Kinderen hebben de toekomst, maar worden al als baby keihard een richting in gestuurd en dat moet echt stoppen Sarah! Volwassenen gunnen kinderen vaak geen echte kansen.
Ik woon in een buurt waar veel kinderen zijn met een grote open tuin met veel water en ik kom regelmatig een praatje doen, ik speel met ze. Ze moeten kunnen spelen en lol trappen, een zorgeloze jeugd hebben.
Je helpt me om van het kleine-kind gevoel af te komen onder de stichting waar ik nu zit. We vormen een goed team Sarah. Ik hoop dat ik je nog meer tot het denken kan zetten tot grote ideeën. Ik ben uiterst eerlijk en open in alles dus dat zal wel lukken.
Die ouders van de kinderen met wie ik speel in de tuin, kijken mij vaak vreemd aan van: Waarom doet die jongen dat?
Ik wil kinderen begrijpen en ik kijk ook hoe de ouders zijn.
Heb vaak het gevoel dat ouders hun kinderen als een soort vuil zien, als een soort vermoeiend iets van: Waar ben ik Godsnaam aan begonnen?
Zonder echte kansen en mogelijkheden voor die kinderen te bieden. Zelf ik ben soms bang als ik de ouders van die kinderen zie...
Kinderen verdienen alle kansen maar dat wordt de kop in gedrukt door de Westerse samenleving.
De waarheid is vreselijk hard; dat we zo tegen de natuur in gaan.
Zo heeft bijna niemand nog een toekomst in de toekomst zelf.
De zwakkere liggen alleen nog maar onderaan.
Kinderen zijn meer gebonden tot de natuurlijke aard net als dieren. Waarom dwaalt de mens zo af tegen de natuur in?? Is het een soort vloek of zo die over ons heerst??
Die vraag wil ik weten. Ooit kom het te weten!
Ik ben beschermd opgevoed. Mijn ouders hadden vroeger veel geduld met mij, lieten mij mijn gang gaan. Mijn jeugd was ongestoord. Thuis was veilig.
Op school had ik problemen met mensen. Ik werd niet gepest door de andere kinderen. Meer door de juffen en meesters. Ik kreeg veel straf, werd de klas uit gestuurd. Ze hadden wat tegen me, leek het. De kinderen leken met me mee te leven. Ze keken me na als ik de klas uit moest. Ik had ook een paar vrienden die voor me opkwamen, ze gingen tegen de leerkracht in. Door de problemen op school moest ik onderzocht worden. Volgens stichting Mindcontrol had ik behandeling nodig. Door het observatiekliniek zijn mijn ouders helemaal veranderd!
Ik kan mij herinnerden dat mijn zus heel veel moeite met mij had als tiener en vaak niet wist hoe ze met mij op moest schieten.
Mijn vader ging toen heel boos tekeer bij mijn zus. Hij kwam voor mij op, alleen op een hele verkeerde manier: "Lieve dochter, onze Wolf is ziek in zijn hoofd"
Ik voelde me nergens meer betrokken tot het gezin. Voelde me dus erg eenzaam en dat ging zo jaren door.
Waarom word ik gewoon niet met rust gelaten, zoals ik ben??
Het doet pijn hoe gevoelloos mensen doen.
Daarom zat ik jaren gevangen in mijn leegte, alleen in mijn kamer
Nu ik ook begeleid woon, wil ik eigenlijk de deur niet meer uit.
Omdat waar ik ook kom mensen zich niet in mij kunnen inleven. En dan geven ze de diagnose dat autisten zich niet kunnen inleven in anderen, dat is echt belachelijk!!
Iedereen heeft kansen toch? Waar ligt mijn kans dan? Alles ligt voor het oprapen, ik kan geweldige dingen bereiken, maar ik word tegengehouden als het ware, niemand gunt mij de kans. Daarom gun ik mensen mijn vriendschap niet meer...
Zij zien mijn autisme als een stoornis, niet als een gave.
Mensen die zo denken gunnen niemand zijn geluk, alleen het geluk voor zichzelf.
mezelf zien als een wolf die geen mens kan vertrouwen
maar ik laat mensen toe die vanuit hun hart kunnen spreken
zonder iemand te kunnen breken
mensen zijn eng en raar gevoelloos zonder 1 snaar
niemand zal echt zien wie ik werkelijk ben
er zal altijd wel iets zijn dat mij tegen zal houden
iedereen gunt zichzelf zijn geluk
vanuit hun macht, niet vanuit hun hart
de mens zal daardoor ook zijn eigen ondergang scheppen
zonder mij laten we hopen
want ik neem nergens meer deel aan
vertrouw alleen mensen die vanuit hun hart handelen!!!
die maken de wereld draaiend tot 1 geheel
ik vind mensen nog steeds eng als het zo zit
vertrouw alleen mezelf
in mijn eigen wereldje
maar ik ben het lichtpuntje zelf
dat ik iedereen wel mijn kans geef bij zichzelf
en dat wil ik ontraadselen hoe mensen werkelijk in hun hart zouden zijn
Ik heb vreselijke trauma's gehad in het observatiekliniek. Dat kinderen zo gilden. Zo onbegrepen. Ze werden vast gebonden als ze moesten stoppen met wat het personeel noemde "Doe niet zo moeilijk, klein misbaksel"
Mijn ouders haalden mij daar weg omdat ik helemaal niet meer wilde leven. Ik zat compleet in waanzin en hopeloosheid in mezelf
Gelukkig kwamen ze daar mij ophalen om mij thuis te houden
Omdat ik het niet kon verdragen hoe die kinderen werden geplaagd door grote machten van de samenleving!!)
Mijn ouders luisteren nog steeds niet naar mij. Ze gaan helemaal mee met stichting Mindcontrol. Zoals de psychiatrie en de zorg me ziet, zien mijn ouders me. Als ik probeer met ze te praten, gaan ze een felle discussie aan. Ik wil helemaal geen discussie, ik wil ze iets duidelijk maken.
Ik zei dat ik van de medicijnen af wil. Dan zegt mijn moeder: “Maar je hebt het nodig”.
Ze vinden ook: “Jij zit goed daar waar je nu woont, je wordt daar goed behandeld”.
Toen ik daar tegenin ging, zei mijn moeder ook: “Al toen je geboren was, had ik problemen met jou, Wolf”
Henk en Tamara van Positieve Nood willen met ze praten. Mijn vader reageerde heel laf toen ik dat vertelde. Hij wil ze niet kennen, geen kans geven. Ik heb ook een visitekaartje en folder van Positieve Nood gegeven. Ze doen er niets mee! Ze tonen helemaal geen emotie. Ze staan helemaal achter stichting Mindcontrol. Toen ben ik meteen weggegaan. Ik riep huilend: “Jullie luisteren niet, jullie geven me geen kans!” Door de regen ben ik naar huis gefietst.
Mijn diepste wens is dat ik helemaal zonder de stichting kan leven en buiten de zorgverlening kan blijven. Want ik weet dat dit onzin is waar ik nu onder leef. De begeleiding houdt mij in de gaten maar ik hou hen ook in het strak vizier.
Ik heb de trucjes inmiddels wel redelijk door, hoe ik ze van me af kan houden. Ik wil een balans hebben tussen de begeleiding en de cliënten!
Een goede vriend van mij ging weg bij het begeleid wonen en komt nooit meer terug.
Ik heb tegen de begeleiding gezegd: “Het is maar beter ook dat hij weg is”. Wat het personeel weer zei: “Haat je hem dan zo erg?”
“Nee, integendeel, ik ben blij voor hem, en zo lopen jullie leeg, weer een cliënt minder voor jullie. Hij heeft zo een veel betere toekomst zonder jullie. Ik ben trots op die jongen".
Merk soms dat de begeleiding trillingen in het gezicht krijgt en zenuwtrekjes vertoont door mij als ik aan het woord ben. Ik ben zeker niet blind, ik zie alles, teveel zelfs.
Ik gebruik woorden die niet alleen begeleiding raakt, maar ook andere mensen. Ben ook een dichter snap je? Niet dat het altijd rijmt maar het zijn woorden die je niet snel zal tegen komen
Ik heb een creatieve geest en dat weet ik van mezelf.
Er zal nog meer komen, Sarah waar ik helemaal in een deuk van ga liggen.
Het is erg trieste situatie waar ik onder leef maar ik lach om dit zwakke volk wat de zorgverlening/psychiatrie is.
Ik luister aandachtig naar de cliënten, het is alleen zo jammer dat ze zich helemaal overgeven aan de stichting. Ze zeggen van: “Ja, het kan niet anders”, maar ik roep: "Vecht tegen dit minderwaardigheidscomplex van jezelf! Laat zien wie je werkelijk bent en waar je voor gaat en ga er echt voor!"
Maar het lijkt wel dat de cliënten al zijn gehersenspoeld door de begeleiding, ze geven zich gewonnen.
Let op: ik zal de strijd aangaan tegen elk onrecht en daar heb ik jou, Henk en Tamara van Positieve Nood bij nodig. Hopelijk komen er nog meer kunstenaars die er zo over denken.
Ik vind de naam Positieve Nood alleen al briljant.
Henk en Tamara kwamen heel overtuigend over en gaan echt voor de zaak.
Ik ben blij dat ze een bezoek willen plegen aan mijn woonsituatie en kijken hoe mijn leefomstandigheid is. Ze willen ook voor mij opkomen.
Ik vond het wel leuk toen Henk zei dat die mij zo niet verwacht had. Dat ik een rocker ben.
Dat vond ik wel een compliment waard. Tamara lijkt mij een zorgzame vrouw die net als Henk goed kan luisteren.
Vond het ook erg gaaf dat Henk aan bodybuilding doet en hij is best gevoelig, zag ik in zijn ogen.
Ik ben echt blij dat dit gesprek heeft plaatsgevonden, je weet niet hoeveel dit voor mij betekend heeft.
Nu heb ik het echt aan professionals verteld en zo laat ik het meer aan de wereld zien. Om minder alleen te zijn als het ware. Meer begrip en echt gehoord worden, is eigenlijk waar ik al een hele tijd naar snakte!
Jullie geven mij nieuwe hoop en moed.
Een betere toekomst, we gaan er helemaal voor!
ooit zal het licht schijnen in de duisternis
want de vloek is onze getuigenis
ons noodlot ligt in onze handen
we hebben echte mensen nodig
om samen te smelten
tot de wereld zich weer tot een punt staat van nieuw begin
Nawoord Sarah Morton: Ik zou alle ouders willen zeggen: Luister naar je kind, al heb je een andere mening.
Zeg hem of haar: Je bent mooi zoals je bent.
Ook al heeft je zoon of dochter een diagnose, ga naast je kind staan, in plaats van naast de zorg en de psychiatrie.
Wolf wacht er al zijn halve leven op... Het verhaal van de wolf in een verkeerde wereld
Vaak kom je tijdens je leven steeds hetzelfde tegen, vaker dan je op basis van toeval kunt verwachten. ‘De geschiedenis verhaalt zich’, heet dat dan.
Het verhaal van Wolf is daar een markant voorbeeld van. Ik leerde Wolf kennen tijdens een avondvierdaagse via de stichting. (Hij heet niet echt zo.)
Hij heeft iets met wolven. Het zijn elegante, mysterieuze en trotse dieren.
Wolf viel op tussen de andere cliënten. Geen een is hetzelfde, maar hij was slim en gevoelig, dat merkte ik meteen. Hij is ook gediagnosticeerd met autisme. Hij heeft zwartgeverfd, halflang haar en erg blauwe ogen. Hij stond er schuchter bij. (Wolven hebben meer te vrezen van mensen dan andersom) Toen we aan de praat raakten, was hij heel open en origineel. Het zette me aan het denken. Al snel vertelde hij over zijn leven en ik over het mijne.
Wolf is ongeveer even oud als ik en heeft ook een eigen appartement onder de stichting. Bij die setting hebben ze een beleid dat Positieve Nood psychologisch controlerend zou noemen.
Het liefst wil Wolf alles ontvluchten, vooral de begeleiding die hem domineert. Ze praten op hem in. Wolf kan heel mooi vertellen, als een dichter, maar tegen zoveel geweld kan hij niet op. Als hij niet doet zoals zij willen, zal het helemaal fout met hem gaan. Zo brengen ze het.
“Wie moet ik nou geloven?” vraagt hij mij wel eens. Ik zeg dan steevast. “Jezelf”.
Alleen probeer maar eens de zuivere waarheid te vinden in een moeras van bedrog.
Zijn medicatie (Risperdal) is verhoogd, waar hij het niet mee eens is. Zij vinden dat het te chaotisch is in zijn hoofd.
Nu is het rustiger in zijn hoofd. Hij voelt ook minder emotie, minder plezier, geeft hij aan.
Dat hij overstuur raakte tijdens dat gesprek over medicatie verhogen, was voor de stichting nog een bewijs dat hij niet stabiel genoeg is.
Ze komen iedere ochtend controleren of hij zijn medicatie inneemt. Doet hij niet open als ze aanbellen, gaan ze gewoon naar binnen! Ook als hij onder de douche staat of nog in bed ligt.
Hij heeft een huisarts onder de stichting, die ook ervan overtuigd is dat hij psychiatrische middelen moet slikken. Hun neuzen staan allemaal dezelfde kant op.
Stichting Mind Control geeft hem het idee dat hij er alleen voor staat.
Een tijdlang was hij hecht bevriend met een jongen, wat redelijk intiem werd. Hier kwam de begeleiding achter door dwingend vragen te stellen.
Zij vertrouwden het niet en beschuldigde die vriend van seksueel misbruik!
Wolf benadrukt dat er niets tegen zijn wil is gebeurd, dat hij het zelf ook fijn vond. Maar de controle werd zo streng dat die vriend iets had van: dit gaat zo niet langer.
Nu hebben ze voornamelijk contact via Internet. Dit is wat Wolf de begeleiding nog het meest kwalijk neemt.
Toevallig ben ik bevriend met hen alle twee en heb ik pas een weerzien georganiseerd bij mij thuis, met ons drieën. Het was heel mooi en gezellig. Ik prijs me gelukkig dat ik zoiets kon doen. Bij ons voelt Wolf zich thuis en kan hij overal over praten, ook over zijn verlangens. Wij begrijpen elkaar.
En we hebben lol, zorgeloos, als vrienden onder elkaar.
Als de begeleiding erachter zou komen, zullen ze dit ook misschien weer tegenhouden.
Op school had hij problemen, door hoe mensen met hem omgingen. Hij kon goed leren, maar werd niet geaccepteerd. Zijn jeugd was verder rustig en beschermd. Hij had een zorgeloze tijd, totdat de stichting in beeld kwam.
Wolf heeft van zijn tiende tot zijn twaalfde gewoond in een observatiekliniek en werd een medisch proefkonijn. Hij zat onder de psychiatrische, chemische middelen, ze namen bloed af, de kinderen moesten plassen in een emmertje, wat weer werd onderzocht. Als je niet deed wat de verpleging wilde, werd je onder de koude douche gezet. Tegen Wolf zeiden ze ook: “Jij moet keihard aangepakt worden, anders gaat het helemaal fout met jou”. Waarom zeggen ze dat?
Al die kinderen zagen er heel ongelukkig uit, ook daar leed Wolf erg onder.
Er kwamen allemaal diagnoses en prognoses. Zo zou Wolf op geen enkele school terecht kunnen. Er kwam een dik dossier. Wat waren de ouders teleurgesteld. In Wolf.
Wolf werd steeds depressiever in dat kliniek. Hij wist ook niet hoe hij zijn ouders duidelijk kon maken hoe het daar was. Op het laatst dacht hij alleen nog aan de dood. Toen namen zijn ouders hem weer in huis. “Alleen wij kunnen voor je zorgen”.
Wolf was inmiddels bang voor de buitenwereld, sloot zichzelf op in zijn kamer. Zo heeft hij tot zijn achttiende geleefd.
Ik geloof dat dit de belangrijkste reden is dat velen de maatschappij niet aankunnen. Door de vele mishandelingen zien ze de wereld als levensgevaarlijk en vol pijn.
Het cynische is dat stichting Mindcontrol later weer in beeld kwam, nu voor begeleid wonen. Die keuze maakte zijn ouders en anderen voor hem.
Waarom weer dit? Vroeg Wolf. Hij kreeg het geruststellende antwoord dat het nu anders is. Dit is op jezelf wonen.
Maar is er iemand die Wolf probeert sterker in zijn schoenen te zetten, probeert de begeleiding dat kapot te maken, zoals met die vriend.
Hoewel zijn ouders Wolf zijn eigen leven laat leiden, laten ze verdriet, afkeuring of teleurstelling blijken, als hij probeert met ze te praten over hoe hij ergens over denkt of hoe het is onder die stichting. Wolf voelt zich het zwarte schaap van de familie. Zijn ouders staan meer achter de stichting dan achter hem.
Ik heb ze een brief gestuurd met Wolf’s levensverhaal. Ik heb geprobeerd niet beschuldigend te zijn, maar te benadrukken dat Wolf iemand nodig heeft die achter hem staat. Hij heeft mijn brief gelezen en doorgestuurd.
Een reactie kreeg hij niet. Toen hij zijn ouders weer zag, waren ze weer teleurgesteld in hem. Zijn vader vond de brief ook te negatief. “Heb je weer iemand gevonden door wie je je mee laat slepen?”
Hun eigen gevoelens en standaarden zijn belangrijker dan hun kind…
Dit is een verhaal van velen. Pas je niet in het systeem, krijg je al snel een stigma en ziet de omgeving je als zorgbehoevend. Het is een totalitair systeem en de beslissingen en regels zijn er meer in het belang van de stichting dan de cliënten.
Toch is Wolf sinds hij uit huis ging helemaal veranderd. Dat kan hij zelf ook niet verklaren. Hij wil nu juist alles onderzoeken, ervaren en wil mensen leren kennen.
Wolf wil niets liever dan echt op zichzelf gaan wonen, zonder dat er een stichting achter zit. Ik heb hem in contact gebracht met Positieve Nood Wij willen hem helpen uit die Mindcontrolgevangenis te ontsnappen.
Er zijn genoeg mensen die zich met zijn ‘bestwil’ bezighouden.
Tegen medebewoners heeft Wolf gezegd: “Op een dag kom ik jullie allemaal bevrijden”. Daar waren ze even stil van.
Sarah Morton.
Update eigen situatie: Intussen is het gelukt aan een urgentieverklaring te komen, mede dankzij een aantal mensen die ook een brief hebben geschreven of zich als referentie hebben opgegeven.
Blijkbaar zijn er ook goede mensen binnen het Systeem die iets om mijn toekomst geven. Mijn bevrijding is vlakbij. Vanuit die positie kan ik meer doen voor anderen die onder de stichting zitten en daardoor heel kwetsbaar zijn.