Laat een kind een kind zijn. Laat ieder persoon in zijn eigenwaarde!
Ritalin is de merknaam van een stof dat heet methylphenidaat, familie van de amfetaminen. En het word daadwerkelijk echt veel te vaak voorgeschreven. Heel vaak is niet goed beoordeeld of zo’n kind dat daadwerkelijk nodig heeft. We weten inmiddels veel meer over dit middel sinds we het in Nederland aan kinderen gingen voorschrijven. Er zijn een heleboel ding duidelijk geworden waar je niet blij mee kunt zijn. We weten dat het de lengtegroei remt. We weten dat het een aantal bijwerkingen heeft op het hart. Sommige kinderen worden prikkelbaardeer en krijgen minder eetlust. Hartslag en bloeddruk gaat omhoog. Het zijn stimulerende middelen. Ze stimuleren het centrale zenuwstelsel. Er is een relatie gelegd met ritalin en crimineel gedrag op den duur. Ook zelfmoord en psychose, dat zijn wel problemen van enig belang, zou ik zeggen.
De grote farmaceutische bedrijven ontwikkelden nieuw ADHD-middelen toen ze het aantal kinderen met ADHD zagen stijgen. Zo kwamen er nieuwe medicatie. Toen die goedgekeurd werden moesten ze er geld mee verdienen. Dus kwam er meer reclame voor. Waardoor ADHD meer in beeld kwam bij de huisartsen. Die dan weer vaker ADHD vaststelden etcetera.
Volgens de laatste gegevens van de stichting farmaceutische kengetallen is het gebruik van adhd-pillen de afgelopen 3 jaar verdubbeld. Van 300.000 in 2004 naar ruim 600.000 in 2007 naar 900.000 in 2009. Als jaren telt de groep van 10 á 11-jarigen de meeste gebruikers van ADHD middelen. Er zijn ook volwassen met ADHD maar de meeste gebruikers zijn jonger dan 18 jaar.
Gemiddeld hebben op een basisschool 10% van alle leerlingen ADHD. We schrijven nu al sinds de oprichting van de stichting over dit soort geneesmiddelen en vaak krijgen we boze reacties van ouders van ‘Hoe kan je dit nu schrijven, het is een enorm probleem!’ want voor hen is het natuurlijk ook een uitkomst als die kinderen rustig zijn. Nieuwe wetenschappelijke studies onthullen de gevaren van de veelgebruikte ADHD medicijnen. Nu blijkt dat de effecten van methylphenidate ongeveer gelijk zijn aan die van regelmatig cocaïnegebruik.
Op sommige gebieden blijkt het veel voorgeschreven medicijn Ritalin zelfs schadelijker te zijn dan regelmatig cocaïnegebruik. Ritalin is dus bewezen onveilig én verslavend. “Gedragstherapie waarin je stap voor stap de problemen aanpakt, werkt het beste” Ritalin en andere adhd en autisme medicatie moet verboden worden. En als dat onmogelijk blijkt, voer het spul dan maar aan ouders en leerkrachten , dan zul je namelijk zien dat ook het kind vanzelf weer rustiger wordt.” Psychiaters durven zelfs zo ver te gaan om ouders wijs te maken dat de ADHD ‘ziekte’ voor kleinere hersenen zorgt bij de kinderen, terwijl het de medicijnen zijn die dat veroorzaken. En het absolute feit is gewoon dat ze dit weten. En ik denk niet dat je dit kan afschuiven op winstbejag. 
Farmaceutische bedrijven kun je misschien beschouwen als een roofdier, waarvan het logisch is dat ze geld willen verdienen. Maar van een ‘dokter’ zoals een psychiater? En dan ook nog op zo’n ongelooflijk destructieve en gevaarlijke manier? Wij hebben nog steeds geen enkel idee waarom psychiaters dit doen. Ritalin is bewezen gevaarlijk voor de gezondheid van kinderen, en is op de lange termijn bewezen niet effectief en toch blijven psychiaters hardnekkig doorgaan met hun wanpraktijken
Ouders denken; Mijn kinderen worden slimmer, kunnen zich veel beter focussen. Dat is waar, ze leren meer robotmatig, maar eigenlijk verpest men hun hersens voor de toekomst. Chemische stoffen die voorkomen bij ADHD medicatie, zoals methylfenidaat zorgen in feite voor een afbraak van het zenuwstelsel, en dat kan op lange termijn zelfs resulteren in de ziekte van Alzheimer. De neuronen van Alzheimer-patiënten blijken er hetzelfde uit te zien als de kapotgemaakte neuronen bij gebruikers van o.a Ritalin, Concerta en Strattera. Je kunt je wel voorstellen wat de gevolgen zijn als men deze stoffen chronisch aan kinderen geeft, met hersenen nog volop in ontwikkeling.
Methylfenidaat valt onder een klassering van chemische stoffen, die allemaal dezelfde psychotische werking hebben: ze verwoesten systematisch de neuronen (bouwstenen) van het zenuwstelsel, vandaar de waanbeelden, psychosen, agressie (door een controleverlies over het gedrag) en een veranderde perceptie op de realiteit. Die neuronen zijn namelijk van vitaal belang om ons gedrag te kunnen beheersen. Vandaar dat telkens wanneer het lichaam aanvoelt dat neuronen worden verwoest, het zenuwstelsel reageert met een gevarenreflex: een vecht of vlucht reactie.
Dit veroorzaakt het dichtklappen van de bloedvaten, bijvoorbeeld in de hersenen. Dat heeft dus ook voordelen men kan zich beter focussen op een bepaalde zaak. Het nadeel is echter dat wanneer andere gevaren dreigen, men deze gewoon niet ziet. Als de bloedvaten zich samentrekken in bepaalde hersenzones waar heel fijne haarvaatjes eigenlijk dieperliggende hersencellen van zuurstof zouden moeten voorzien, zullen deze dieperliggende delen van de hersencellen geen zuurstof meer krijgen en afsterven. Het dichtklappen van bloedvaten rond het hart zorgt voor pulmonaire hypertensie. Cardiologen waarschuwen al sinds 2003 voor deze gevaarlijke bijwerking, maar die alarmkreet heeft men ver weggehouden van het commercieel medisch gebeuren. Kinderen die er nu aan doodvallen, zouden een aangeboren hartziekte hebben. Methylfenidaat blijft dus onterecht een perceptie van veiligheid behouden.
Methylfenidaat wordt al gemaakt uit amfetamine sinds 1944: het is uitgevonden door de chemicus Leandro Panizzon, van het Zwitserse bedrijf CIBA. Het is afkomstig uit het Chinese efedrine plantje Ma Huang. In feite werkt deze stof als volgt:
Het jaagt het centrale zenuwstelsel op door energiereserves versneld op te branden, met verhoogde bloeddruk, hartslag, longfunctie en concentratie als gevolg. Sinds 1932 was amfetamine al een huismiddel tegen astma, verkoudheid en ongewenste kilo’s, en vanwege euforische bijwerkingen populair als straatdrug. Het werd gesnoven of geïnjecteerd voor een explosieve psychische flash, de keerzijde was de diepe crash die erop volgde, met hoogmoeds- of achtervolgings wanen en een diepe depressie.